15/5/2008 - hüzünlerde gönlüm yar...

saat yine gece yarısını çoktan geçti.yalnızlığın gözyaşlarıyla yıkıyorum yine yüreğimdeki günahları..ne kadar kurtulmak istesemde yalnızlık bırakmıyor yakamı.herkes uyurken düşlerine ben yine sevilmediğimin altını çiziyorum bir kez daha parantezi bol satırlara.

acılarımıi solgun gülüşlerimi yüreğimin köşesine işliyorum nakış nakış. kimse bilmiyor kederken kanayan ağır yalnızlığımı

bütün yolarım kapandı dallarım kırıldı acımasızca kimsesizliğin gölgesi düştü yine yüreğime .

yüreğim acıyor...

yüreğim kanıyor...

yüreğim yanıyor...

gözümden dökülen yaşlar söndürmüyor artık bu ateşi.

oysa hiç kimsenin bilmediği uçsuz bucaksız bir sevgi vardı yüreğimde.yaralı yüreğimi saran bir yürek vardı şiir olup yüreğime akan bir can vardı.acılarımda sığındığım bir liman vardı.

üşüyorum ...

ama yalnızlıktan değil yüreğimde kopan fırtınalardan hiç bir yere sığamıyorum hüzünlerde gönlüm yar...

yalnız...

mahzun...

üzgün...çaresiz

hilyem

13/5/2008 - gittin...

ay karanlık bu gece.

soluğu kesilmiş yıldızların.

zaman durmuş sanki....

yüreğimdekiler içime sığmıyor.ellerim titriyor aklım gidiyor yine gecenın bu vaktınde .mecalim yok yazmaya ama son gayretle biraz boş biraz saçma sapan yazıyorum işte .kahretsin yüreğim dayanmıyor bu sebepsiz gidişine.ya ben geç kaldım seni sevmek için yada sen erken davrandın benden kaçmak için haklıydın sana verebilecek neyim varki yüreğimden başka sevesin beni...

 ne pes edebiliyorum nede direnebiliyorum karanlığa haykırıyorum yine

 gecenin bu vaktinde söylesene yar..hangi gece avutabilir yenilmişliğimi?hangi eller sarar açtığın yaralarımı.

sen gittin...

sesin gitti...

yüzün gitti...

nedensiz...

zamansiz...

bitirdin gülüşlerimi

bitirdin özlemimi

hilyem

25/4/2008 - neden?

tarifini yapamadığım duygular var yüreğimde.dilimin ucuna kadar gelen fakat yazmaya cesaret

 edemediğim kelimeler .her an ağlamaya hazır gözlerim.ruhum o kadar  hassaski bu günlerde ufacık şeyler bile beni üzmeye yetiyor.yazıyorum yine yazmak beni rahatlatıyor çünki yüreğimde birikenleri kelimelerin ince dönüşlerine gizliyorum.yazmayı seviyorum daraldığım,kendimi iyi hissetmediğim zamanalarda kalemime sarılıyorum .yüreğimdekileri beyaz sayfalara dökmek beni rahatlatıyor çünki burası bana ait .

insanın canını en sevdikleri,en güvendikleri yakarmış.

canım acıyor...

hiç bu kadar yıkılmamıştım .hazırlıklı olmak lazımmış.

neden hep sevdiklerimiz yakar canımızı?

beni sevmiyorlarmı acaba?

ben bu kadar sevdiklerime değer verirken neden hep üzüntüye layık görüryorlar beni?

işte bu sorularla boğuluyorum bu günlerde ben mutlu olma çabası içindeyken sevdiklerim,değer verdiklerim beni üzüp hayal kırıklığına uğratıyor.

niye bizi en çok üzenler hep sevdiklerimiz oluyor?

ben onlardan sadece sevgi bekledim

 kanadı kırılmış ve soğuktan üşümüş bir martı gibi hep sevdiklerime sığınıp  güvenmek istedim.

hayat bu demekmiş KADER  belkide...

haykıramıyorum sözcüklerimi ...

yutkunamıyorum ...

hilyem