6/5/2008 - anladım...

Yıllar önce bir gamzem vardı sağ yanağımda şimdi artık olmayan…
Mutluluk hayalinin peşinden koşarken; nerede, ne zaman düşürüp kaybettiğimi bilmediğim.
Çoktandır hissediyordum yokluğunu ama kendiliğinden açar diye bekliyordum. Açmadı!!!
Bulurum umuduyla geldiğim yollardan geri dönüp aramak istedim. Sevdiklerimi çağırdım yardıma, belki benim göremediğim yerlere bakar, onlar görür diyerek.
Kimse gelmedi. Tutmadı kimse elimi!!
Onlarla yürürken düşürdüğüm gamzemi hiç kimse aramadı benimle…
Yine yalnız yürüdüm o yollarda,tıpkı dün’de olduğu gibi.
Tek başıma ararken kaybettiğim gamzemi, onun yerine bir yürek buldum;   Çiğnenip, basılıp, bir kenara atılmış..
Üzerine kazınmış isimlerden tanıdım, benim yüreğimdi.
Kocamandı!!!
Yıllardır içinde taşıdığı sevgiler kadar büyümüştü.
Aldım elime…
Çok ağırdı!!!
Baktım içine nedir bunca ağırlığı yapan diye.
Can(m) kırıklıklarıyla doluydu. Hüzün, acı, hayal kırıklığı,
Yüreğimi tekrar kafesine yerleştirmek istedim, sığmadı!!!
Bulduğum yere koyup, arkama bakmadan koşup uzaklaşmak istedim.
Bırakamadım…
Yüreksiz yaşamayı göze alamadım.
Şimdi!!!
Ellerimde; kesiklerinden ince ince kan sızan, can(m) kırıkları dolu bir yürekle kalakalmış durumdayım yol ortasına.
Ne o kesiklerden akan kanı durdurmak için koşan, ne de içindekileri boşaltıp, bana gamzemi geri verecek yürek var..
Hayat bu olsa gerek!!
Yaşadıkça sevmek, sevdikçe yaralanmak, yaralandıkça kanamak, kanadıkçaa..
İnsanlara güvenini, yaşama coşkunu, umutlarını, gülüşlerini, gamzelerini, kaybetmek…
Kaybettikçe!!
Her şeyin kocaman bir hayal ve yalan olduğunu anlamak…
Anladıkça!!
Bu dünyada yalnız, yapayalnız olduğun gerçeğini kabul etmek.
Hayat bu işte!!!
Gamzelerini ve daha birçok şeyini birlikte yürürken kaybettiklerin, ne seninle kaybettiklerini arama, ne de yaralarını sarma zahmetine katlanmıyor.
Sen kendin arayıp bulacaksın kaybettiklerini ve sen kendin iyileştireceksin yaralarını..
Hayatı öğrendim!!
Benim gerçek sandıklarımdan oluşan kocaman bir yalanmış.
Gerçekler ise insanın içini yakacak kadar yamanmış.
ANLADIM!!!!

5/5/2008 - üşüyorum

Üşüyorum:hüzün şarkıları söyleyen bir Sonbaharın zemheriye dönüşmesinin verdiği, fani bir üşüme hissi değil bu sevdiğim ve ellerim buz kesmiş olmasına rağmen, ıssız bir gecede yokluğuna mahkum bir ruhla seni yazarak unutuyorum üşümüşlüğümü…
Yoruldum artık biliyor musun? Tek taraflı bir hayatı omuzlamaktan, hayatın yükü altında ezilmekten; birilerini arayıp sormaktan, anlatamayıp dinlemekten, sevmekten, seni beklemekten, her yeni güne belkilerle başlamaktan, sadece hıçkırıklarımı kendim duymalarımdan yoruldum ve sefaletin zincirleriyle hapsedilmiş bir aşkın yalnızlığında tükendim. Sabret diye diye erittim sabır taşlarını, bir an ümitsizliğe düşsem hayalin çıktı karşıma, gözlerine baktım ve kendimi yerli yerinde bulunca güzel gözlerinde, güç aldım acıların binlerce çeşidine karşı ama sabredecek gücüm kalmadı, hayalinin gözlerinde duramadım sevgili.
Oysaki nasılda ihtiyacım var sana, bilemezsin. Sarılsan bana bir annenin evladına gösterdiği o kutsal şefkatle, başımı göğsüne yaslasam ve yiten ümitlerimin ayak seslerini duysam kalbinin atışında, içine düştüğüm çaresizlikle birlikte sana sımsıkı sarılırken, sıcaklığını hissedip boğazıma düğümlenen ve içimde yankılanan hıçkırıklarımı özgür bırakıp ağlasam. Sen saçlarımı okşasan bir annenin  nasırlı elleriyle kızının  saçlarını okşadığı gibi ve ben içimdeki zehiri nehir misali akıtsam ne güzel olurdu sevgili. Ama yoksun işte ve ben bunların hepsi bir hayalden öteye gidemiyor, ne acı değil mi? Dostlarım, bugüne dek hayatıma giren tüm sevenlerim, değer verdikçe canımı alan sevdiklerimin yokluğu kadar gerçek yokluğun…

telif bilinmiyor

5/5/2008 - yoksun

Yüreğime dokunma sakın

Nasıl bir hüznün içindeyim,

Anlayamazsın..

Yüreğim deki tüm ışıklar söndü bir bir,

Dudaklarıma,

Senden son kalan

Hüzün nameleri düşüyor..

Şimdi tüm sessizlikleri susturup

Susmayan yüreğimin isyanlarını dinliyorum..

Bilemezsin..

Sensiz kaç med-cezirler yaşadı yüreğim..

Yoksun ya artık

Hazan mevsimine döndü gözlerim..

Yağmurlar yağıyor şimdilerde

Umud dolu düşlerimin üstüne..

Her yeni bir güne

Tek tek soluyor düşlerim..

Dönüşü yokmuş bu mevsimsiz gitmenin

Yüreğim hala sana med-cezir..

Senki;

Gidişinle yüreğimden senli aşkının

Bu son sayfasını da bitir!

Bitir..

1/5/2008 - susuyorum hüzünlerimin karşısında...

Hüzünler...
Düşüncelerimin en ağır yolculuğu onlar..


"Hep hakim olurlar bedenime,yüreğimin en can alıcı noktasına yerleşirler..
Zarar verirler düşlerime,umularında bile olmaz..Sadece sıcak nefesini solurlar yüzüme bencilce.."

Hüzünler...
Linç ediyor yüreğimi konuştukça..
Konuştukça,düşlerim karanlıkta yüzer usulca...

Susacaksın...
Yutkunacaksın...
Ama konuşmayacaksın…

"Seni ve beni düşlerin ipine asıyorum..Düş’üp kırılacaksa eğer,bu uğurda kırılıp parçalansın her şey …
Şunu bil artık..Konuşamıyorum hüznümün karşısında..Gözlerimde maziye çalan yaşlar birikti.
.Bu nem yavaş yavaş çürütüyor seni ve beni.."

Sana bir kelime daha sunamıyorum..
Boğazıma ilmek ilmek dokunan hep aynı his,aynı hüznün siması ve aynı hüznün bitik yüzü..
Bırak artık..
Bırak ki!
Hüznün girdabında esir kalsın yüreğim ..


Suskunluğumu kusmak istiyorum ..
Haykırırcasına bir suskunluk içimdeki..
Bağırdıkça ses çıkmıyor,ses çıkmadıkça bağırıyorum..
Gözlerimden birkaç damla daha düşüyor..
Düşüyor...
Düştükçe ölüyor..
Cesetleri ise hala sıcak koynumda..
Baksana..
Dokunsana..
Yeter artık,yeter...!
Konuşsana...!

alıntı

30/4/2008 - ZOR'U YOK ETMEYE İNAT!!!

Islatmıyor artık yağmurlar kurak yerlerimi,
Ve rüzgarlar erişemiyor çaresizliğimin derinlerine.
Uçsuz bucaksız, sessiz sedasız gecelerde,
İsyanlarım vuruyor tavana ezan vakitlerinde.
Günahların, yalanların, yanlışların adı var
yürüdüğüm sokak taşlarında…
Her köşe başında kuruttuğum bir damla gözyaşım,
Her saat katranında, bir anlık acım gizli.
Süpürülüp gitmiş yoklukların ardından,
Her an var olacak bir şeyleri bekleyen,
Bir umudu yükleyip taşıyan,
Kırık, ezik, sevda yorgunu,
Bir yürek var içimde yaşayan…
Sokaklar sessiz!
Saat üç beş yedi…
Ne önemi var?
Gözlerim saatlerin refakatçisi.
Paylaşırım geceyle,
Yokluğu ve ellerimin arasından, 
yüreğimden kayıp gidenleri.
Sessiz sessiz oluk olur yanaklarım,
Süzülen gözyaşlarıma.
İmkanlar imkansız,
çareler çaresiz kalıverir bir dilin uçunda…
Sabretmek, tonlarca yükü;
Beyninde, yüreğinde ve omuzlarında taşımak gibi.
Zor’u yok etmeye inat sabretmek gibi

***
Gözde Köksal          

30/4/2008 - Hüzün Kokar Rıhtımlar, Yalnızlık Kokar

29/4/2008 - Terkedenim Sen Yüreğimi Hiç Haketmedin...

Biraz dikkatli baksaydın gülen gözlerimdeki , ağlayan ben'i görebilirdin. Yada gerçekten sevseydin beni kalbimin çığlıklarını susturabilirdin. Ben senken sen ben olamadın. Izdırabımın sebebi oldu sevgim.
Tükendim
tükettim
hıncımı almak için tekmeler attım sevgiye
kendime
yüreğime ..


Birçok kez hazırladım kalbimi seni unutmak için
ne yaptıysam olmadı
Boyun eğdim varlığınla yaşamaya
Artık özlemiyorum
Dilim söylüyor ama hissetmiyorum. Sevgiyi kandırarak ve gizlenerek yaşıyorum. Daha fazlasını kaldıramayacak kadar yorgunum yada bahaneler buluyorum.


İçim acıyor
Gücüm yetene kadar dayanıyorum. Daha dayanabilirmiyim bilmiyorum. Zaman sığındım kurtuluşum için
yaralanan kalbimi sarmak
biraz olsun hayata bağlanmak
kaybettiğim kendimi bulmak için


Sen benden gittin
ardında bıraktığın beni düşünmeden gittin


Belki yıkıldım
sevgiye güvenimi kaybettim
ama
yürekten sevdim
Şunu bilki terkedenim sen yüreğimi hiç haketmedin...

25/4/2008 - neden?

tarifini yapamadığım duygular var yüreğimde.dilimin ucuna kadar gelen fakat yazmaya cesaret

 edemediğim kelimeler .her an ağlamaya hazır gözlerim.ruhum o kadar  hassaski bu günlerde ufacık şeyler bile beni üzmeye yetiyor.yazıyorum yine yazmak beni rahatlatıyor çünki yüreğimde birikenleri kelimelerin ince dönüşlerine gizliyorum.yazmayı seviyorum daraldığım,kendimi iyi hissetmediğim zamanalarda kalemime sarılıyorum .yüreğimdekileri beyaz sayfalara dökmek beni rahatlatıyor çünki burası bana ait .

insanın canını en sevdikleri,en güvendikleri yakarmış.

canım acıyor...

hiç bu kadar yıkılmamıştım .hazırlıklı olmak lazımmış.

neden hep sevdiklerimiz yakar canımızı?

beni sevmiyorlarmı acaba?

ben bu kadar sevdiklerime değer verirken neden hep üzüntüye layık görüryorlar beni?

işte bu sorularla boğuluyorum bu günlerde ben mutlu olma çabası içindeyken sevdiklerim,değer verdiklerim beni üzüp hayal kırıklığına uğratıyor.

niye bizi en çok üzenler hep sevdiklerimiz oluyor?

ben onlardan sadece sevgi bekledim

 kanadı kırılmış ve soğuktan üşümüş bir martı gibi hep sevdiklerime sığınıp  güvenmek istedim.

hayat bu demekmiş KADER  belkide...

haykıramıyorum sözcüklerimi ...

yutkunamıyorum ...

hilyem

24/4/2008 - keşkeler...

böyle bir geceydi beni benimle, dertlerimle, yalnızlığımla bırakıp gidişin. hiç üzülmedin beni böyle öksüz bir çocuk edasıyla terkedip giderken. Gözlerinde yaştan ibare yoktu Bu kadar mı taştandı yüreğin, bu kadar mı yüzeyseldi yaşadıkların Baharları taktın peşine güllerim terk-i diyar eyledi gülizarlarda öksüz bulutlarım ayrılığı ağlıyor keman sensizliğin şarkısında Ney'im od'un yanmış acı terennümünde Suya düşen yaprak gibi herşeyi bırakıp ardında bir dalga peşi sıra sürüklenip gittin. keşke seni tanımasaydım keşke gözlerine yüreğimi asmasaydım keşke ellerinin arasına sevdamı bırakmasaydım keşke, keşke diyecek zamanı bulamasaydım.

siir adami (siiradami exclusive)

24/4/2008 - Ağlamak Güzeldir

Ağlamak güzeldir, ağlayabiliyorsan ağlamalısın,
Gözlerinden düşen her damla yangın alevi,
Çıplak tenlerin dolaştığı bir mahşerde,
Dışarıda yağarken kar, ruhum azap çekmekte...
Ağlamak değil midir, insan yapan bizi de...
Bırak temizlensin yürek kirleri gözyaşı nehrinde.

Eylül Gökdemir