10/5/2008 - gidiyorum...

bütün sıyahları giyindim üzerime

gidiyorum...
sana ait ne varsa
hepsini bitirdim günbatımlarında
gidiyorum...
yüreğim yaralı
tükenmişliğin ayazında
gidiyorum...
alışacağım yalnızlığa
alışabildiğim kadarıyla
gidiyorum...

10/5/2008 - annem...

üşüyorum anne

nasıl özledim seni bir bilsen

 küçük kızın büyüdü anne

gel görki yapayalnız

ağlamak istiyorum anne

susmamak istiyorum

bu gece

yoruldum anne

yaşamın ikiyüzlülüğünden

yalancılığından ihanetlerinden

yoruldum

yorgunum anne

sessiz çığlıklarda

boğuluyorum yine

hilyem

8/5/2008 - Dün Canım Olanlar...

8/5/2008 - özledim babam

herkes uykuda
ben seninle konuşuyorum
senin sırtın diye
soğuk duvalara yaslanıyorum
sana dokunamadım baba
kokunu içime çekemedim hiç
sana seni sevdiğimi söyliyemedim
ama bak gecenin bu saatinde
avazım çıktığı kadar bağarıyorum
seni seviyorum seni seviyorum
ve çok özledim baba
yüzü sesi olmayan birini
özleyebilirmi insan ?
ben seni çok özledim baba
ve öyle bir özlemki bu
hiç bir tesellisi yok inan

hilyem

6/5/2008 - anladım...

Yıllar önce bir gamzem vardı sağ yanağımda şimdi artık olmayan…
Mutluluk hayalinin peşinden koşarken; nerede, ne zaman düşürüp kaybettiğimi bilmediğim.
Çoktandır hissediyordum yokluğunu ama kendiliğinden açar diye bekliyordum. Açmadı!!!
Bulurum umuduyla geldiğim yollardan geri dönüp aramak istedim. Sevdiklerimi çağırdım yardıma, belki benim göremediğim yerlere bakar, onlar görür diyerek.
Kimse gelmedi. Tutmadı kimse elimi!!
Onlarla yürürken düşürdüğüm gamzemi hiç kimse aramadı benimle…
Yine yalnız yürüdüm o yollarda,tıpkı dün’de olduğu gibi.
Tek başıma ararken kaybettiğim gamzemi, onun yerine bir yürek buldum;   Çiğnenip, basılıp, bir kenara atılmış..
Üzerine kazınmış isimlerden tanıdım, benim yüreğimdi.
Kocamandı!!!
Yıllardır içinde taşıdığı sevgiler kadar büyümüştü.
Aldım elime…
Çok ağırdı!!!
Baktım içine nedir bunca ağırlığı yapan diye.
Can(m) kırıklıklarıyla doluydu. Hüzün, acı, hayal kırıklığı,
Yüreğimi tekrar kafesine yerleştirmek istedim, sığmadı!!!
Bulduğum yere koyup, arkama bakmadan koşup uzaklaşmak istedim.
Bırakamadım…
Yüreksiz yaşamayı göze alamadım.
Şimdi!!!
Ellerimde; kesiklerinden ince ince kan sızan, can(m) kırıkları dolu bir yürekle kalakalmış durumdayım yol ortasına.
Ne o kesiklerden akan kanı durdurmak için koşan, ne de içindekileri boşaltıp, bana gamzemi geri verecek yürek var..
Hayat bu olsa gerek!!
Yaşadıkça sevmek, sevdikçe yaralanmak, yaralandıkça kanamak, kanadıkçaa..
İnsanlara güvenini, yaşama coşkunu, umutlarını, gülüşlerini, gamzelerini, kaybetmek…
Kaybettikçe!!
Her şeyin kocaman bir hayal ve yalan olduğunu anlamak…
Anladıkça!!
Bu dünyada yalnız, yapayalnız olduğun gerçeğini kabul etmek.
Hayat bu işte!!!
Gamzelerini ve daha birçok şeyini birlikte yürürken kaybettiklerin, ne seninle kaybettiklerini arama, ne de yaralarını sarma zahmetine katlanmıyor.
Sen kendin arayıp bulacaksın kaybettiklerini ve sen kendin iyileştireceksin yaralarını..
Hayatı öğrendim!!
Benim gerçek sandıklarımdan oluşan kocaman bir yalanmış.
Gerçekler ise insanın içini yakacak kadar yamanmış.
ANLADIM!!!!

5/5/2008 - üşüyorum

Üşüyorum:hüzün şarkıları söyleyen bir Sonbaharın zemheriye dönüşmesinin verdiği, fani bir üşüme hissi değil bu sevdiğim ve ellerim buz kesmiş olmasına rağmen, ıssız bir gecede yokluğuna mahkum bir ruhla seni yazarak unutuyorum üşümüşlüğümü…
Yoruldum artık biliyor musun? Tek taraflı bir hayatı omuzlamaktan, hayatın yükü altında ezilmekten; birilerini arayıp sormaktan, anlatamayıp dinlemekten, sevmekten, seni beklemekten, her yeni güne belkilerle başlamaktan, sadece hıçkırıklarımı kendim duymalarımdan yoruldum ve sefaletin zincirleriyle hapsedilmiş bir aşkın yalnızlığında tükendim. Sabret diye diye erittim sabır taşlarını, bir an ümitsizliğe düşsem hayalin çıktı karşıma, gözlerine baktım ve kendimi yerli yerinde bulunca güzel gözlerinde, güç aldım acıların binlerce çeşidine karşı ama sabredecek gücüm kalmadı, hayalinin gözlerinde duramadım sevgili.
Oysaki nasılda ihtiyacım var sana, bilemezsin. Sarılsan bana bir annenin evladına gösterdiği o kutsal şefkatle, başımı göğsüne yaslasam ve yiten ümitlerimin ayak seslerini duysam kalbinin atışında, içine düştüğüm çaresizlikle birlikte sana sımsıkı sarılırken, sıcaklığını hissedip boğazıma düğümlenen ve içimde yankılanan hıçkırıklarımı özgür bırakıp ağlasam. Sen saçlarımı okşasan bir annenin  nasırlı elleriyle kızının  saçlarını okşadığı gibi ve ben içimdeki zehiri nehir misali akıtsam ne güzel olurdu sevgili. Ama yoksun işte ve ben bunların hepsi bir hayalden öteye gidemiyor, ne acı değil mi? Dostlarım, bugüne dek hayatıma giren tüm sevenlerim, değer verdikçe canımı alan sevdiklerimin yokluğu kadar gerçek yokluğun…

telif bilinmiyor

5/5/2008 - yoksun

Yüreğime dokunma sakın

Nasıl bir hüznün içindeyim,

Anlayamazsın..

Yüreğim deki tüm ışıklar söndü bir bir,

Dudaklarıma,

Senden son kalan

Hüzün nameleri düşüyor..

Şimdi tüm sessizlikleri susturup

Susmayan yüreğimin isyanlarını dinliyorum..

Bilemezsin..

Sensiz kaç med-cezirler yaşadı yüreğim..

Yoksun ya artık

Hazan mevsimine döndü gözlerim..

Yağmurlar yağıyor şimdilerde

Umud dolu düşlerimin üstüne..

Her yeni bir güne

Tek tek soluyor düşlerim..

Dönüşü yokmuş bu mevsimsiz gitmenin

Yüreğim hala sana med-cezir..

Senki;

Gidişinle yüreğimden senli aşkının

Bu son sayfasını da bitir!

Bitir..

1/5/2008 - susuyorum hüzünlerimin karşısında...

Hüzünler...
Düşüncelerimin en ağır yolculuğu onlar..


"Hep hakim olurlar bedenime,yüreğimin en can alıcı noktasına yerleşirler..
Zarar verirler düşlerime,umularında bile olmaz..Sadece sıcak nefesini solurlar yüzüme bencilce.."

Hüzünler...
Linç ediyor yüreğimi konuştukça..
Konuştukça,düşlerim karanlıkta yüzer usulca...

Susacaksın...
Yutkunacaksın...
Ama konuşmayacaksın…

"Seni ve beni düşlerin ipine asıyorum..Düş’üp kırılacaksa eğer,bu uğurda kırılıp parçalansın her şey …
Şunu bil artık..Konuşamıyorum hüznümün karşısında..Gözlerimde maziye çalan yaşlar birikti.
.Bu nem yavaş yavaş çürütüyor seni ve beni.."

Sana bir kelime daha sunamıyorum..
Boğazıma ilmek ilmek dokunan hep aynı his,aynı hüznün siması ve aynı hüznün bitik yüzü..
Bırak artık..
Bırak ki!
Hüznün girdabında esir kalsın yüreğim ..


Suskunluğumu kusmak istiyorum ..
Haykırırcasına bir suskunluk içimdeki..
Bağırdıkça ses çıkmıyor,ses çıkmadıkça bağırıyorum..
Gözlerimden birkaç damla daha düşüyor..
Düşüyor...
Düştükçe ölüyor..
Cesetleri ise hala sıcak koynumda..
Baksana..
Dokunsana..
Yeter artık,yeter...!
Konuşsana...!

alıntı

30/4/2008 - ZOR'U YOK ETMEYE İNAT!!!

Islatmıyor artık yağmurlar kurak yerlerimi,
Ve rüzgarlar erişemiyor çaresizliğimin derinlerine.
Uçsuz bucaksız, sessiz sedasız gecelerde,
İsyanlarım vuruyor tavana ezan vakitlerinde.
Günahların, yalanların, yanlışların adı var
yürüdüğüm sokak taşlarında…
Her köşe başında kuruttuğum bir damla gözyaşım,
Her saat katranında, bir anlık acım gizli.
Süpürülüp gitmiş yoklukların ardından,
Her an var olacak bir şeyleri bekleyen,
Bir umudu yükleyip taşıyan,
Kırık, ezik, sevda yorgunu,
Bir yürek var içimde yaşayan…
Sokaklar sessiz!
Saat üç beş yedi…
Ne önemi var?
Gözlerim saatlerin refakatçisi.
Paylaşırım geceyle,
Yokluğu ve ellerimin arasından, 
yüreğimden kayıp gidenleri.
Sessiz sessiz oluk olur yanaklarım,
Süzülen gözyaşlarıma.
İmkanlar imkansız,
çareler çaresiz kalıverir bir dilin uçunda…
Sabretmek, tonlarca yükü;
Beyninde, yüreğinde ve omuzlarında taşımak gibi.
Zor’u yok etmeye inat sabretmek gibi

***
Gözde Köksal          

30/4/2008 - Hüzün Kokar Rıhtımlar, Yalnızlık Kokar